GELDİM YİNE!

GELDİM YİNE ♕

Şimdi sana ne anlatacağım biliyor musun? Tabi ki bilmiyorsun 😊 Hastalığı nasıl fark ettiğimizi anlatacağım. Daha doğrusu nasıl fark edemediğimizi. Kim kondurabilir ki kendine böyle bir şeyi? Hangi anne,baba evladının kanser olduğunu düşünebilir ki? Neyse konumuza dönelim ✌ 27 Ağustos günüydü. İnanılmaz bir mide bulantısı ve halsizlik.O kadar fazla ki yataktan kalkacak halim bile yok. Ki kalksam bile inanılmaz bir mide bulantısıyla geri dönüyorum yatağa. Yemek yemiyorum hiç bir şekilde sadece su içiyorum. Yüzüm sapsarı. Annemler hastaneye gidelim diye tutturuyorlar ama ben inatla hayır diyorum. Neden acı çekerken inat yaptım hiç bir fikrim yok 😐 Neyse 2 gün böyle geçti. 29 Ağustos pazartesi benim dershane sınavım var ona gideceğim. Uyandım ama hala inanılmaz bir mide bulantısı var. Üstüne birde sağ gözüm resmen hiç bir şey görmüyor. Gözümde komple bir buğu var. Yani anlayacağınız sınava gidecek gram halim yok ama annem kızar diye korktum ve kalktım yataktan. Halbuki hastayım desem annem annem bana neden kızsın? İşte hastayken insan mantıksız oluyor 😆 Neyse kalkar kalkmaz banyoya koştum. Banyoyu çok sevdiğimden değil tabi ki 😄 Midem kötü istiğfar ediyorum sürekli. Bir şey yemediğimden sap sarı bir sıvı geliyor sadece. Elimi yüzümü yıkadım. Üstüme bir şeyler geçirdim ve saçımı topladım.Tabi bunları yapıyorum ama ellerim, ayaklarım zangır zangır. Neyse çıktım evden. Yokuşu çıkıyorum. Ama nasıl çıkıyorum? İkide bir duruyorum,nefesim kesiliyor, sol tarafımda bir sıkışma ki bunlar bende 10 gündür falan var.Çıktım ilk yokuşu baktım ikinciyi çıkacak takatim kalmadı, Özlemi (arkadaşım) aradım sen aşağı in düz yoldan gidelim dedim.Neyse özlemi bekliyorum ama hiç halim kalmadı. Bacaklarım titriyor, nefes desen zor alıyorum, bir de soğuk soğuk terliyorum. Dayanamadım oturdum yolun ortasına. Gelen geçen bana bakıyordu, baksındı umrumda değildi. Özlem geldi kalkamadım tuttu kolumdan kaldırdı beni. Düz yolda gidiyoruz ama beni bir gör sanki dağa tırmanıyorum.2 dakika yürüyoruz 10 dakika oturuyoruz. Neyse sonunda vardık dershaneye. Girdik sınava. Gözüm hiç bir şey görmüyor! Sınavı çözemiyorum tabi ki. Ha yazmıyorum ama unutma mide bulantım hiç geçmiyor bu arada sürekli devam. Kapattım kitapçığı. Salladım optiğe bir şeyler yattım. Sınavı bitmesine 1 saat kala artık dayanmadım çıktım.Yürümeye başladım. Tek başımayım Özlem sınavda. Ama ne halim var ne de gözüm görüyor! Çöktüm bir yere dinlendim.  Cüzdanıma baktım. Param varsa taksiye bineyim dedim. Sadece 2 liram vardı. Dolmuşa bindim el mecbur. Eve geldim direk yattım... Çok uzun oldu ama umarım okursunuz. Benim gibi olanlar eminim buları okurken ne demek istediğimi anlayacaklar. Şimdilik hoşçakalın. Ben değil kanser benden korksun!!!